Kwillem.be

‘This is It’. Het had het ultieme concert moeten worden, het afscheid van een icoon en het officiële einde van een tijdperk. (officieus was het al een eindje gedaan). Michael Jackson’s afscheid zoals hij het zag… met een ‘Big bang’.

Maar zo ver is het dus niet gekomen. Het weergaloze concert werd een documentaire. Zijn afscheid werd een naslagwerk. En toch… mijn nieuwsgierigheid was geprikkeld. Zodus trok ik gisteren naar de cinema voor de film te gaan bekijken.

Ik heb niets met MJ, nooit gehad. Toen ik mij echt begon voor muziek te interesseren was de hype voorbij, en zo lang ik de naam Michael Jackson al ken is hij een weirdo geweest. Maar na gisterenavond  moet ik mijn mening bijstellen. Hij heeft zijn naam ‘King of Pop’ niet gestolen, maar door en door verdiend. Hit achter hit. Ik kende wel de grote hits, maar iedere keer als ik dacht, nu hebben we ze allemaal gehad, kwam er een nieuwe hit. Ik zie het weinig hedendaagse artiesten hem nadoen.

This is it ging een unieke show geweest zijn. Vuurwerk, 3D Animaties, prachtige decors, het ging zonder meer af geweest zijn. Alleen al daarom is de film de moeite waard. Je moet je natuurlijk over het slijmerige gedoe van zijn ‘art director’ en al zijn dansers zetten. Ze behandelen hem alsof hij een god is, maar dan wel een god met het karakter van een kleuter. “Ja MJ, tuurlijk MJ, goed gezien MJ“. “Would you please do that again MJ, please? would you be so kind?”. Maar afgezien daarvan krijg je een goede blik over hoe de show er ging uitgezien hebben.

Na het zien van de film overheerste bij mij maar één gevoel. Wat een artiest, maar wat jammer dat hij zo’n cartoon van zichzelf geworden is. Het is een dunne grens tussen onsterfelijk en onsterfelijk belachelijk… Hij verdiende het eerste maar verkreeg het 2e. Al denk ik dat de film misschien zijn imago kan helpen herstellen.

Terecht.